ԱՐԱ ԱՆՆԱՄՈՒՍ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ | Ոտանավորներ, տողեր

Posted on Հոկտեմբերի 1, 2010

0


ծանր տեքստերից լիցքաթափվելու համար
Երևանյան ԾանրԷրկաթե Ռաբիզ ՉափածոՅի փորձ

վերաբերվել հումորով

(ա և ո տառերից հետո գրվում է յ)

Ամեն թաղ (քուչա) ունի իր ա կյաժը (մի վեց հատ)
Ամեն թաղ (քուչա) ունի իր Ա չախկալը (մի ութ հատ)
Բա որ կյաժերից մեկը համէլ չախկԱլ լինի (վայ քու արա)
Ինչ են անելու լավ տղերքը խելագառված:
Վերջ առաջին քառատողի
Ամեն թաղ (քուչա) ունի իրԱ պուլպուլակը (մի հատից ոչ ավել)
Ամեն թաղ (քուչա) ունի իր ա բիսեդկեն (ցանկալի է մի հատից մի քիչ ավել)
Բա որ պուլպուլակը դնեն բիսեդկի միջումը (ու վրեն էլ գրեն ընկերներից Չուգունչիկին)
Ինչ են անելու նարդի խաղցողները խելագարված:

եսամփոփ

…եսամփոփի պես աղջիկ
դառը նարինջ աչքերով…

(եսամափոփ = եսասեր+ինքնամփոփ)

մութուցուրտ օրերի մասին

մենք մեծացանք
հասակ առանք
մութ ու ցուրտ տարիներին
երբ բակում պախկվոցի էինք խաղում
մեկ էլ հոպ` լույսերը տալիս էին
ու խաղ-մաղ թողած
վազում էինք տուն`
տաքանալու չորանալու տելեվիզռ նայելու
լողանալու մագ լսելու դաս անելու
երբ քայլ էինք անում չմութ պաձյեզդով
երբ չկային երբ կային
երբ 91 թիվն էր օպերայում մեծ տորթ էին դրել
ու մարդիկ անասունի նման վրա էին տվել
երբ 92 թիվն էր լսում էինք հախվերդյանի
երնեկ թե այս նոր տարին ու մղկտում
երբ 93 թիվն էր ես 11 տարեկան էի
երբ 94  թիվն էր
ես յոթերորդ թե վեցերորդ դասարան էի
թռանք եկանք երբ վեցերորդ դասարան էի
սկսեցի ակնոց դնել կրել հագնել
երբ ես մաքրում էի տանիքների խողովակները
փոշուց ու կեղտից
երբ մութն ու լուսը մի զիբիլ էին
երբ դասի ժամանակ ստվարաթղթից սարքած
պեչենիներ էին բաժանում`
դրանց անհամը մինչև հիմա հիշում եմ
ու մի բաժակ կաթ`
մինչև էսօր էլ կաթից զզվում եմ
իմ սպիտակ աղավնիների տաք-տաք արյունը
կաթ-կաթ հետք է տալիս քարանձավում
ջուրը քամված դարեդար` մանեն անդադար
թամանյանի արձանը երբ նա տեսավ երևի
արևային մի քաղաք էս ինչ օրեր են
խառնափշտիկ քաղաքս քանդում են ու բռնաբարում
ես ինչ անեմ մենք ինչ անենք
հետո մեծացա գնացի համալսարան
ու լսեցի լավ էլի…

զուգադարան

իսկ գիտեք որ ես ունեմ զուգարան
իսկ զուգարանում` մի գրադարան

գրադարանում ունեմ գրքեր տարբեր
գրադարանում կան օրինակ թերթեր

զուգադարանում եմ կարդացել օրինակ խաչմերուկը
զուգադարանում չունեմ կոմպ ու չունեմ երաժշտություն

ուստի ոչինչ չի շեղում ինձ գրադարանից
բացի ջրի ճլճլոցից
ու թեյնիկի բլթբլթոցից
ու ես հանգիստ նստած կարդում եմ բանաստեղծություններ

զուգարանում սկսեցի կարդալ բրոդսկի
ու կան գրքեր, որոնք կարդալ է պետք հե՛նց զուգարանում

մարդիկ գնում են զուգարան գիտենք թե ինչու
իսկ ես գնում եմ զուգարան` հանգիստ կարդալու…

գրքեր կան, որ կարդում եմ նստած
գրքեր կան, որ կարդում եմ կիսապառկած
գրքեր կան, որ կարդում եմ քնելուց առաջ` փորի վրա
գրքեր կան, որ կարդում եմ կոմպի էկրանից` կիսանստած
գրքեր կան, որ կարդում եմ զուգարանում
գրքեր կան, որ կարդում եմ մեջքով հենված բարձին
գրքեր կան, որ կարդում եմ ավտոբուսի մեջ
գրքեր կան, որ կարդում եմ` բան չեմ հասկանում
գրքեր կան, որ կարդում եմ տրոլեյբուսի մեջ
գրքեր կան, որ էսմիտարիյա կարդում եմ` չի պռծնում
…ոնց որ էս վերջերս սկսել եմ շատ կարդալ

մի տուն ունենայի ջրվեժի վրա
ծառերը աճեին հենց նրա միջով
մի հատ էլ կնիկ` մազերը խոտոտ
որ սև սուրճ եփեր ամեն առավոտ…

ՊոեմաՁոն զ’Առնանդամայս

Վեր կաց՜ քաջուկ թոթոլս
Ֆալլիկացավ բանվորս
Բարձրացրու՜ գլուխդ զինվոր
Քեզ համար սկսվում է նոր օր

Թաթախվի գիշերվա քնից
Զ’արթնացի հանգիստ մրափից
Սպասում են քեզ սպառազեն
Պ*իկները նենգազեն
Ու մի քիչ էլ հեշտազեն…

Մտի՜ հելի՜ ու թքի՜
Սերմնահեղուկ ժայթքի՜
Իսկ երբ պռծնես տնքալով
Կամ էլ թե չէ գոռալով

Դուրս եկ դու դանդաղ քարանձավից,
Որ նորից ամրանաս մի հինգ րոպեից

Առնանդամս՜ ֆալլոսս՜
Կայնած կ*իր, փարոսս՜
Աշխարհում այս խառնշտոր
Դու էս դարձրել ինձ զինվոր

Գնանք կռվենք միասին
Ախ իմ փոքրիկ թրթռածին
Թող քեզ կուլ տան անարատ
Հեշտոցները սիրառատ

Ու երբ կուլ տան տռփագին
Հեշտոցները տենչագին
Դու կդառնաս մարմնածին
20 սանտիմետրանոց
Տարփանքածին

Շինի՜ տաշի՜ ու հունցի՜
Հեշտոցները` մարմնեղի,
Վարէ՜ ցանէ՜ ու հնձէ՜
Զ’սերմնաբջիջն զ’արգանդէ

Ու եթե դու քո ճամփին
Թաղանթ տեսնես կուսածին
Անխոնջ զարկիր՜ ճակատով
Որ պատռվի արյունռուշտ
Թաղանթը այդ կուսակից
Էգինը հայ` դժբախտակից

Արու ու որձ մսածին
Արյունով լի`կենսածին
Սպիտակ հեղուկ մարդածին
Դուրս ես ցփնում փրփրագին

Ու լողում են խելագար
Շերեփուկներ մոլագար
Դեպի արգանդ փրկարար
Զ`ձվաբջիջն…օ ¯ դու` պռծար

Տնգլիկս, տդխկիկս,
Կնճիթավոր որձուկս
Ամորձիքով կնճիթս
Միաչքանի օձուկս
Անհնազանդ կանթիկս
Կախարդական փայտիկս
Ծխռտվելու սիգարս…

Օ՜ ամեհի սերմնացան…
…Ու կատաղի մրճահար

…Դե լավ քնի ճուճուլս
Ինձ միշտ հասնող պուպուլս,
Առանց քեզ ես կյանք չունեմ

…Թե որ մի օր հավերժ ճլորես
Մոտակա ծառից կկախվեմ ես…

արձակՈՏանավոր

…էն ամեն ինչն ու իմ ոչինչը անմնացորդ նվիրում եմ քեզ,
էն.իմ.ու.քո էն դիլիջանը, մոտոյիս հետևի ծանրացած անիվը,
էն հացուպանիրը, էն խոտերը կանաչ,
չբացվող կողպեքը, էլեկտրիկի կիսախմած շամշադինի հոնի արաղը,
ու կանգառները կիսաթավալ, բանտարկված սպիտակ հեծանիվը,
ուսապարկիս մեջի չորահացի փշրանքները,
չմիացրած հոսանքալարը
անձրևից հետո էլի եկող դիլիջանձրևը
թանաքամանիս մեջի նստվածքը
արևն էլ եմ նվիրում, գրպանումդ պահիր.քեզ հետ կլինի
հողն ու ցեխն էլ վերցրու, թքոտի կպցրու երեսիդ,
բայց անձրևը չեմ տա` պահում եմ իմ մոտ,
պառկած մեջքիդ հետքերն էլ արդեն դարձել են տերևների չ.գիտեմ.թե.ինչ շաղոտ,
մի քանի տեսակ շոկոլադը, ու շերտավոր պանիրը, մորուքս սափրեմ` կշռեմ ու տամ քեզ,
անձրևի տակ մնացած փայտերը փայտախտի փտախտով են վարակվել,
ու փայտոջիլվել
առանց մորու մի հատիկի` բայց առանց էդ էլ` մորու էն` մենակ իմ տեսած բացատը քո դիակն է վեր հանել, ու հիվանդացել
ու քո կանաչամուգ ու մեկ էլ մթնածամուկ` քո աչքերն է նկարել,
էն հենված ծառին… ու մուրաբայից, էն նռնակապույտ
կպել է մատներիցս շրթունքիդ թուուու՜նդ ջինահոտը,
ու մոխրանկարս ջնջվում է կամաց…շպրտում եմ քեզ
…քեզ եմ շպրտում
…ու դեռ էսքանն էլ ու էն հներն էլ,
ուէսքան աղբից հետո, ու էսքան ցեխից հետո, զիբիլից հետո
ու..քեզնից հետո
ամենից հետո ու հետո ինձնից
առանց  ափսոսանք…ես դեռ ասում եմ..
…ախր…ինչ լավ ես չէ՞………….գրվում……

..էդ աչքերն էլ հեչ քոնը չեն,
դու արժանի չես կարող էդպիսի մաքուր աչքեր ունենալ
ու ժպիտն էլ քոնը չի…
էդ ժպիտն իմ աչքերի տեսացածն է…գողացել եմ…վաղուց
ու կապրեմ էնքան`
կփորձեմ ապրել,
որ քո մասին լավագույն գրածս
մի օր բրիչով փորագրեմ մտքում…իմ
ու…մատներովս` դամբանաքարիդ…

…նախաճաշում եմ հոնի մուրաբայով

քաղցրացած թեյիս մեջ
չորահացը թաթախելով,
պնդուկ-պոպոքով,
ծիրանի ու դամբուլի թթվաչրով,
թեյնիկիս գոլորշիով,
ու խոհանոցի ծխահոտով,
ոտնամանիս քստքստոցով ու
բլօգիս առաջին էջով…

ես չեմ կանգնի

…ես մուտանտակմախք տեր-պետրոսյանի կողքը չեմ կանգնի
ես գլխակեր ջհանգիրյանի կողքը չեմ կանգնի
ես բ.տ. զուրաբյանի կողքը չեմ կանգնի
ես դանդաղամիտ դեմիրճյանի կողքը չեմ կանգնի
ես դեբիլավուն ա.սարգսյանի կողքը չեմ կանգնի…

…բայց դա չի նշանակում թե ես սերժիկի կողքը կկանգնեմ
ու ”ռոքեր” վարչապետի կողքը նույնպես
թե մկան կողքը կկանգնեմ
դոդո գոգոյի կողքը կկանգնեմ
լիֆչիկ սամոյի կողքը կկանգնեմ
ու մնացած /արուն/ ծծողների կողքը կկանգնեմ…

ի վերջո, սրանք բոլորը նույն քաքն են` տարբեր գառշոկներում…

© անՆամուս, MMVII — MMX