ՎԱՀԱՆ ՍՏԵՓԱՆՅԱՆ | Բանաստեղծություններ

Posted on Ապրիլի 3, 2011

0


* * *

Եսչգիտեմ, չեմհիշում,
Թեդաինչպեսպատահեց.
Իմփոշառատճամփեքում
Քարիտակիցծաղիկծլեց:

Առաջինիսկպահերից
Սիրեցինրանցմահ,
Իմտապալվածհույսերից
Կենդանիէրմիայննա:

Փայփայանքովմանրակրկիտ
Զուլալջրովջրեցի,
Որկոկոնընորափթիթ
Վառգույներովզարդարվի:

ՈՒ նածաղկեց, բողբոջեց
Թերթիկներովհրավառ
Եվիմպապակսիրտըշոյեց
Բույրովզմայլուհոգատար:

Բայցկարմիվախսրտաբեկ`
Չծվատենծաղիկըիմ
Բորբոքհողմերըանղեկ
Անփույթ,խավարեղանակին:

Ամենվայրկյանուակնթարթ
Հրճվանքիսհետայդվախըկար.
Մերբնությանմեջանխախտ
Բացառությունավա՜ղչկա:

Եվծիլերը , կյանքընոր
Անշուշտվախճաննիրկունենա,
Սիրելուհամար է որ`
Մեզկյանքտրվումվաղամար:

Ճաշակեցիսիրոհյուսվածք
Գարուն ,ամառ , աշունկիսատ,
Հետոմետաքսըճերմակը
Ծածկեցծաղիկնիմանարատ…
Անվերադարձ:

* * *

Սոսիներիկանաչազարդպարտեզներում
Վարդերին, կակաչներինբողբոջած
Գարնանայինայսչքնաղօրերում
Սոխակներնեներգումսիրահարված.

Այստեսարանըհուզում է սիրտըլոկնրա,
Ովկարող է նեղօրերումպարզմնա:

Սարսափելիբուքիբազքիցքրքրված`
Մերկանումենսոսիներընախշուն,
Վարդերին, կակաչներինթառամած
Էլչենթովումսոխակներըսիրասուն.

Այստեսարանինդիմանում է սիրտըայն,
Ովպերճօրումիրենմասինչեմտածումմիայն:

Խորինխոհով , սրտիզարկովամենպահ
Քայլի՛րդուվեհճամփաներովխրթին , արդար,
Պակասօրերիներբձեռքմեկնիքեզսատանան,
Ա՜խ ,չխաբվե՛ս , ուխտդվսեմպահի՛րդուհար.

Մենքչգիտենքայստեղ է լավ , թեայնտեղ,
Մարդընա՛ է , ումսիրտըբա՛ց է ամենտեղ…

ԵՐԿՐԻՍ ԹՇՆԱՄՈՒՆ

Եսսիրումեմմարդուն , սիրումեմաշխարհը
Սրտիսզարկերով , հոգուսվեհությամբ,
Եսսիրումեմիմսրբազաներկիրը`
Գիրկըջերմագին , բույրըհարազատ:

Եսթռչումեմհեռուհոգուսթևերով,
Եվմահուչնչինմիկատակ.
Հոգիսապրում է իմհողիցսնվելով`
Լեռներիսխորհունխոհերովգիտակ:

Եսսիրումեմմարդուն , սիրումեմաշխարհը,
Բայցչխլեքսնունդըհոգուս.
Կյանքատարգազանկդառնաիմսերը,
Կհոշոտիամենթշնամուս:

* * *

Խեղճորբուկիաչքերիվրա
Դառնահամարցունքներենկուտակվել ,
ՈՒ կարծեսմիկաթիլ է պակասումահա ,
Որբույլարցունքներնայրելովհոսեն:

Կանգնած էորբուկըմենակ , կիսամերկ
Բազմաճյուղփողոցիկենտրոնում
ՈՒ բնազդաբարքորում է միվերք ,
Որերևիցավ է պատճառում:

Նայում էչորսդինմոլորհայացքով ,
Սրբումճակատիցքրտինքիկաթիլ
Եվփռվումգետնինհոգոցհանելով`
Սևեռածաչքերըերկնքինբիլ:

Անամպերկնքիկապույտիմիջից
Ժպտում էարևըիրվառշողերով ,
Անցնումենմարդիկփողոցիցփողոց`
Զվարթդեմքերով , ճերմակշորերով…

* * *
Օ՜, իմգիշեր , անտաշգիշեր…
Սևուսևափսեիվրա
Թաքմիլուսին , բազումաստղեր
Ամուրկառչելենահա:

Օ՜, իմգիշեր` անդունդուբոց ,
Արդյո՞քկարողեմեսքնել ,
Երբներսս , նե՛րսստուրուդմբոց ,
Երբճարչունիիմցավըծեր:

Օ՜, իմգիշեր` անգութ , երկարաձիգ,
Կուզեմմիպահգեթերազել ,
Ազատվելգրկիցքոձիգ ,
Որվարժեցվածենինձտանջել:

Օ՜, իմգիշեր…ատու՛մեմքեզ,
Պարանն էգլուխըիմսանձել.
Այսաշխարհիցչեմկարծեսես ,
Այդո՞վ է տեղնիմշփոթել…